Mijn abonnement op ‘My Picgallery’is verlopen; alle foto`s op de log zijn verdwenen.
De nieuwe logs zijn miv heden te vinden op de website
Alle oude logs en de reacties daarop zullen zeer binnenkort allemaal ook op de website zijn terug te vinden.
Ik hoop jullie daar weer te ‘ontmoeten’.
Mocht je problemen ondervinden bij het bezoeken van de website wil je dit dan kenbaar maken dmv het mailformulier?
Tot logs!
Kim
Maar eerst wil ik jullie van harte bedanken voor de lieve, ondersteunende en meelevende reacties naar aanleiding van de vorige log. Doet me echt goed.
Het bericht was en blijft onwerkelijk. Uiteraard gaan we bezwaar aantekenen en hopen dat we, mogelijk met andere belanghebbenden iets zullen kunnen bereiken op termijn.
***
"Hoi. Wat doe je?"
"Zo uit de kraan drinken? Mag jij niet uit de waterbak drinken of zo?"
"Kleintje, kleintje, je hebt nog veel te leren…"
"Het is supervers, je krijgt aandacht tijdens het in of uit de wasbak tillen; een aai of wat, lieve woordjes…"
"Dat krijg ik allemaal ook. Bbrrr, hier word ik alleen maar nat van."
"Geef mij maar gewoon een waterbak, dan blijft de rest tenminste droog."
"En voor jou een tip als je aandacht wilt: heel hard en klaaglijk miauwen. Dat werkt bij mij altijd prima."
Drie jaar wonen we er nu, elke dag met genoegen en dankbaarheid
Dit was de ‘mensentuin’ toen we er kwamen wonen.
Zowel Jos en ik hadden niets met dat zwembad, ik wilde een tuin!
Er heeft een megaklus plaats gevonden
waarbij o.a. het zwembad en de twee rijen 6 meter hoge coniferen zijn verwijderd.
En voor die ontstane modderpoel mocht ik een tuinontwerp bedenken.
Wandelpaadjes wilde ik en veel, veel planten.
Bewuste keuzes gemaakt uit wat het plantenaanbod qua vorm, bloeitijd, bloeiwijze, kleur etc.
Ik ben 4 dagen aan het planten geweest
en daarna kon de tuin zich verder ontwikkelen.
‘Onze rijkdom’ noem ik het altijd, we houden van die plek die zo de onze is geworden met alle dieren er bij.
Vanavond heeft Jos een bijeenkomst over bouw/ontwikkelingsplannen in de naaste omgeving bezocht.
We hebben geruchten gehoord dat op de plaats waar nu de kas staat, woningen of een aantal voetbalvelden komen.
Als Jos terug komt heeft hij tranen in zijn ogen. Totaal onverwacht heeft ons het bericht bereikt dat er een weg dwars door onze tuin komt.
We zullen hier weg moeten.
Het is zo`n bericht dat te onwerkelijk is om meteen tot je door te dringen.
Maar dat doet het dan, al pratend er over, toch wel.
Ik kan niet zeggen hoe erg we dit allebei vinden.
Ik wil erop vertrouwen dat uiteindelijk alles weer goed zal komen maar het doet zo ontzettend veel pijn.
"Vanaf de dag dat ik hier kwam help ik Kim bij de huishoudelijke klussen."
"Al vind ik deze wat saai: alsmaar wachten terwijl ik door het raampje kijk of de was goed schoon wordt."
"Nee, laat mij maar stof zuigen. Knop induwen en karren maar."
"Het is een wat log apparaat maar een prima vervoermiddel in huis."
"En wat ik zo goed vind aan het ontwerp is dat je er op uit kunt rusten als je klaar bent."
"Wie helpt me even met het snoer? Kim vindt dat nog iets te gevaarlijk omdat ik er verstrikt in kan raken."
"Weet je wat ik ook zo graag doe? Koken. Moet je die bloemige piepers toch eens zien."
"Even proeven of ze niet te zout zijn."
"En na het eten natuurlijk de vuile vaat."
"Ik vind al die rekjes niet zo handig,"
"ik zou liever xc3xa9xc3xa9n grote bak hebben waar ik alles in kan gooien."
"Ik kom voortdurrend met mijn pootjes ergens tussen en dat werkt niet echt handig."
"Ik kom er altijd wel weer uit hoor."
‘Maar..oempff, pfff..gemakkelijk is anders."
Onze Carlo is via het hek naar de kampeerplek van de logeetjes gekropen.
Zijn belangstelling gaat naar het mooie voedstertje.
De affectie lijkt wederzijds.
Het stel draait gretig om elkaar heen.
"Hxc3xa9 buurman, het is wel mxc3xadjn meisje!"
"Wat een dotje. En ik voel me zxc3xb3 op mijn gemak bij haar!"
"Ik weet niet hoe ik het hem moet vertellen, maar we gaan morgen naar huis."
"Zo ontzettend jammer, heb ik een mooie nieuwe vriendin, gaat ze morgen naar huis…"
"Gelukkig gaan we morgen naar huis, is het meteen afgelopen met dat kleffe en schaamteloze geflirt."
"Laten we nog gauw een kaartje sturen. Nee! Je moet er niets van mijn vakantievriendje op schrijven, dan zijn ze meteen weer bezorgd."
Gisteren heb ik Poema begraven en een rode mini roos op stam op haar grafje geplaatst. Voor mij symboliseert het Poema, ze was mooi en viel op in de groep zonder heel typerende, gekke, grappige of rare eigenschappen te hebben.
Ze ligt in de buxuscirkel rondom de amberboom naast Cassy Boy. Op zijn grafje bloeien in het vroege voorjaar sneeuwklokjes en wordt een buxus in de vorm van een katje gesnoeid.
Ik wil iedereen die een bemoedigende, meelevende en/of reactie van herkenning heeft gegeven hiervoor van harte bedanken. Het steekt me echt een hart onder de riem om reacties te krijgen van mede-dierenliefhebbers die helaas vaak maar al te goed weten hoe (moeilijk) dit soort situaties zijn.
Dank jullie wel!
De hopen zand zijn weg, het hek staat er en de groep konijnen heeft al enkele dagen zicht op hun vernieuwde stuk ren.
De logeetjes kijken door de geimproviseerde afscheiding ook naar het kale stuk ren.
Maar vandaag is de opening van het vergrootte deel, uiteraard met lekkere hapjes ter omlijsting van deze feestelijke gebeurtenis.
"Waar blijven de anderen nou?"
"Moet je zien wat een lekkers…"
"Ik begin vast hoor. De tekst op de uitnodiging was duidelijk genoeg."
"Hoi Hazel. Ik moest echt zoeken waar ik moest zijn. Aardig stukkie ren geworden vind je niet?"
"En Mickey, voel je je al een beetje thuis hier?"
"Oh jawel, al kan een ren niet op tegen een echt grasveldje. Maar goed, voorheen had ik meer vrijheid, maar nu heb ik jullie, altijd genoeg te eten en zit ik veilig, dat is me wel tien grasveldjes waard."
"Joehoeeee…Hxc3xa9 jongens, hadden jullie mij niet even kunnen roepen?"
"Ze weten best dat ik erg graag van de partij ben als er wat te eten valt."
"En ik heb nu voldoende ruimte om de extra onsjes er af te joggen."
"Als de anderen ook nog iets willen eten mogen ze wel opschieten."
"Ik weet niet wat jullie vinden, maar ik vind het wel wat."
"Sorry dat ik wat laat ben, ik kon het niet vinden. Echt vrouwenkwaaltje."
"Nou, dat zul je mij niet horen zeggen. Carlo had ook moeite om het te vinden."
Ook de logeetjes hebben er een stuk bij gekregen.
"Hihaa…Jippiiieeeee! Ik kan hier helemaal mijn energie kwijt."
"Ik ga die camping steeds leuker vinden."
"Wat mij betreft komt dat ook door dit soort eten."
"Hxc3xa9, kijk nou, we kunnen zxc3xb3 op het andere veldje kijken."
"Joh, die groep leukerds is er nog steeds."
"Oohhh, xc3xa9xc3xa9n van hen komt naar ons toe."
"Hoi. Hoe lang blijven jullie nog op de camping? "
"Jammer, hij is al weer terug naar de groep."
"Ik wil nader kennis maken. Oempf… Dat hek geeft niets mee."
"Hoi, ik moet gauw even iets eten. De anderen jagen me zo vaak weg."
"
"Hoezo ‘je hebt iets aan je bek hangen’…Ik ben nog volop aan het eten, poets daarna heus mijn bek wel hoor."
Sinds haar soort ‘wonderlijke opstanding’ tijdens het laatste oud en nieuwjaar (zie log) is het tobben gebleven met Poema.
Bloed, urine, en gebit zijn de achterliggende maanden onderzocht en lieten geen afwijkingen zien. In haar ontlasting werden onverteerde vetten gevonden waarna Poema is gestart met vetbeperkte voeding.
Verder/ander onderzoek en/of therapie zijn niet mogelijk vanwege haar mate van schuwheid.
Dieetvoer vraagt met 6 andere katten die wel ‘gewoon’ trek hebben en alles lusten altijd kunst- en vliegwerk.We willen Poema voortdurend de voeding aan bieden.
Langzaam maar zeer zeker gaat het minder met Poema. Ze heeft altijd te dunne ontlasting, eet relatief veel maar valt alleen maar af, loopt soms wankel zo anorectisch is ze inmiddels, het miauwen klinkt zachter, ze beweegt zich minder, braakt elke dag wel een paar keer, laat zich korte tijd oppakken wat alleen kan als ze zich echt slap voelt…niet goed allemaal.
De dierenarts wilde haar een kuurtje corticosteroiden geven ivm een mogelijke lokale ontsteking in de darm, maar omdat je bij Poema er niet van op aan kunt dat je alle tabletten in kunt geven is dat geen optie. Ze heeft nu langwerkende corticosteroiden per injectie gekregen. Dat is dan een kwestie van: Jos duwt haar plat op de vloer en de dierenarts jenst er meteen de naald in zodat ze weer los gelaten kan worden.
Helaas heeft dit geen verbetering/verandering laten zien.
Maar daarnaast zien we ook dat Poema toch blijft eten, spint als je haar aait, rustig op diverse plekjes in huis ligt…Ga ik bepalen dat haar kwaliteit van leven onvoldoende is? Kunnen Jos en ik de gebruikelijke gang van zaken los laten waarin je een dier meent te ‘helpen’ met euthanasie? Ik weet niet of, en in hoeverre Poema lijdt.
Maar haar magerte heeft bijna iets on-etisch. Zal dit de eerste keer worden dat ik pro actief om actieve euthanasie vraag?
Pffff, ik heb al een wee gevoel in mijn maagstreek als ik er aan denk dat we actief haar leventje zullen beeindigen. Het steeds terug kerende dilemma als je dieren hebt…
UPDATE:
Dag lieve Poema, het was fijn om je zoveel jaren in huis te hebben.
"Ja, hij is lief maar wxc3xa9l wat vermoeiend…"
"Hij schijnt te denken dat ik zijn moeder ben…"
"Hihi, ik zou eerder zijn oma kunnen zijn."
"Het kleine ding zoekt liefde."
"En aandacht."
"En genegenheid."
"En zeg nou zelf…"
"Dat zoekt toch iedereen in zijn leven."
"Klein probleempje…"
"Hij is wat onverzadigbaar."
"Hxc3xbap! Daar gaat’ie weer."
"HIj moet toch inmiddels door hebben dat ik geen melk heb voor hem."
"Ik moet er echt op letten dat ik ook nog aan mezelf toe kom."
"HIhi, wat ik zit te doen?"
"Wat dacht je van een grondige wasbeurt inclusief alle lastige plekjes?"
"Maar zoals ik al zei; hij is lief, vooral op momenten als dit."
"Zeg Astra…Ik vind het moeilijk te verteren dat je zo met die klaploper begaan bent."
"Sinds wanneer interesseert het jou wat ik doe of nalaat?"
"Hxc3xa9 Scary…Kun je dat toelichten want het is nieuw voor me."
"Scary! Je kunt me op zijn minst aankijken als ik tegen je praat!"
"HIhi, de grote stoere Scary verlegen? Och jongen, ik heb al een oogje op je sinds we samen in de kattenren verbleven."
"Ooohhh Astra, lieve Astra, mooiste aller duiven…"
"Je ogen zijn als sterren Astra, je veren blinken als goud."
Er ontstaat een repeterend gedragspatroon waarbij Scary zijn kop draait en de veren poetst
En vervolgens zoeken ze contact met de snavels.
Astra duwt haar snavel in die van Scary.
Nogmaals:
Het is zo mooi en leuk om te zien! Liefde in eigen tuin tussen twee opvangduifjes!
Alleen maar oog voor elkaar, zoals het echte geliefden betaamt.
Het is die avond erg laat geworden…..
